Mijn vaste lezers weten dat ik gek op taal en woorden ben. Vaak uitgelegd, niet voor niets: taal creëert. Willen we een betere wereld, moeten we niet blijven doen wat we deden en daar helpt nieuwe taal bij. Nieuwe taal inspireert maar kan ook helpen groepen te vormen. Daarom introduceren we WIE, als verbindende taal: World Improving Entrepreneurs. In het Nederlands WVO: Wereld Verbeterend Ondernemen. Mooi als opvolger van MVO en Duurzaamheid. Die begrippen zijn inmiddels sleets en worden te pas en te onpas gebruikt.

Het kiezen voor WIE/WVO betekent ook dat we kiezen voor mensen en niet voor merken. Een betere wereld staat of valt daarmee. Merken bestaan uit mensen. Natuurlijk zijn niet alle werkende mensen ondernemers daarom mag je ook spreken over World Improving Employees....Waar het om gaat dat wij een club zijn voor mensen die het gewoon doen. Die een onderneming drijven of daaraan deelnemen welke een bijdrage levert aan een leukere, betere of mooiere wereld.

Zover zijn we en ik gekomen in een bestuursperiode van vier jaar bij Social Venture Network Nederland. Al inspirerend en co-creërend (dit is ook een nieuw woord want WORD kent het niet eens...) zijn we op koers. Nu zijn we klaar voor de volgende vier jaar.

Die termijn staat in het teken van het slim samen ondernemen en mensen verder ‘helpen’ met hun WIE onderneming.

Daarvoor introduceren we:

HET SOCIAL VENTURE NETWORK EUROPE W.I.E.-LAB

Playground for world improving entrepreneurs...

Een leer- en werkinstituut dat programma’s biedt voor World Improving Entrepreneurs en Intrapreneurs (World Improving Employees) die willen groeien, - kwalitatief en/of kwantitatief - en op die manier een bijdrage willen leveren aan een mooiere wereld. Begin 2012 start het LAB met het maken van de eerste programma’s voor en door WIE’s. Parallel ontwikkelen we de SVN Europe conferentie ‘Get on The Dance floor part 2’, die op 11 en 12 mei wordt gehouden (reserveer alvast in je agenda!)

2012 wordt Amazing... Maya’s here we come!

Iedere professional heeft deze kreet wel eens gebruikt of aan moeten horen van een of andere consultant. Voor mij kwam deze oneliner voor het eerst in mijn leven toen een partner ons bedrijf verliet. Hij schreef er zelfs een boek over en we organiseerden er een ‘seminar’ over. De kreet is gebaseerd op hetzelfde fenomeen waar Matthew Rogers gastspreker op de SVN-kerstbijeenkomst op 13 december over spreekt: ‘the joy of failure’. (www.svnnederland.nl)

Het gaat erom dat je leert genieten van de dingen die je uit de ‘comfort zone’ trekken. Geen makkelijke opgave. Maar als je het echt doet... althans dat wordt gezegd. En meestal is het ook zo.

Sommige mensen denken dus: oh, ik moet pijn lijden om te groeien, maar dat is dus niet zo. Zo is mijn leven voor het overgrootste deel vlekkeloos verlopen en ben ik toch ergens gekomen waar ik zeer blij mee ben. Het is dus niet omkeerbaar en erg calvinistisch om de pijn als voorwaarde voor groei te zien.

Andersom is dus wel waar: als er pijn is, is er een groeikans. Voorbeelden te over. De laatste uit mijn reeks heeft betrekking op mijn eigen missie:

‘Ik wil zo veel mogelijk mensen met hun hoofd en hart verbonden in hun levensonderhoud laten voorzien, ingezet op hun passie en talent’.

Dat levert tevreden werknemers en werkgevers op. Dat levert tevreden ondernemers op, dat levert nieuwe ondernemers op: WERELD VERBETERENDE ONDERNEMERS. Engels: WIE’s, ofwel World Improving Entrepreneurs.

Als middel heb ik o.a. STCHTNG WRKLST (www.stichtingwerklust.nl)

opgericht. Een stichting met als doel ook te experimenteren met ondernemingsvormen voor Eerlijke Handel. De vorm bedacht ik drie jaar geleden en knelde vanaf het eerste moment. Hoewel ik dacht dat het briljant was werkte het niet echt. De eerste geluiden hierover kwamen al snel. Maar daar was ik mooi Oost-Indisch doof voor. Gelukkig werd mij gaande de weg duidelijk dat ik de vorm wat vrijer en minder met geld als thema moest organiseren. Helaas werkte dat nog niet voldoende...Dus zei mijn coach: “laat de vorm los”. Toen viel het kwartje: het echte nieuwe werken zit in CREATIE en niet in constructie. Enfin, eind november de eerste CREATIESESSIE gehad en wat denk je: GOUD! Wat een energie en wat voelde ik me gelukkig.

Wat laat ik dan los? De drang tot beheersing, controle en ook de zekerheid. Want ik heb geen idee hoe de LoLwerkers na deze eerste zet verder moeten. Ik zie nu in dat dat juist goed is: hun pad is van henzelf. Mijn pad is ZOVEEL mogelijk mensen te raken. Ik ben onderweg naar de volgende Creatiesessie...

Laat dit praktijk voorbeeld je inspireren om rond de kerst (mooi moment) maar even weer de vraag aan jezelf te stellen: ben ik met de juiste dingen bezig en vooral: WAT MOET IK LOSLATEN om te groeien...

Een lekker dubbelzinnige titel van het nieuwe boek van mijn oud-collega Godfried IJsseling van de Baak. Dit is wat hij er zelf over schrijft:

'Waarom we alles zo ingewikkeld maken

Hoe we terug kunnen keren naar eenvoud

En hoe we dan als vanzelf de essentie terugvinden.

Wat is eenvoud? Het is tegengesteld aan 'meervoud'. In eenvoud zit het woord één. Eenvoud is daarom niet mis te verstaan. Het is niet ontvankelijk voor uiteenlopende gezichtspunten. Eenvoud richt zich op 'wat is' en niet op de vele dingen die zouden kunnen of moeten zijn.

Eenvoud is misschien niet sexy, romantisch of spannend. Er valt niet te met wat nu eenmaal zo is. Misschien houden we daarom zo van complexiteit, want complexiteit geeft ons iets te doen. Je kunt je er druk over maken. Je kunt jezelf en anderen ervan overtuigen dat je er een beter zicht op hebt dan de anderen. Je kunt erin groeien, door steeds meer inzichten te vergaren. Goed voor je ego. Én: je kunt er geld mee verdienen, want in alle ambivalentie zijn er (dure) adviseurs nodig om overzicht te bieden in alle verwarring die bij complexiteit hoort. De economie kan niet zonder complexiteit.

Maar er zijn goede redenen om op zoek te gaan naar eenvoud. In de eenvoud ligt de essentie, datgene wat waarachtig is, of datgene waar het uitendelijk om gaat. Geluk, bijvoorbeeld, blijkt steeds weer eenvoudig te zijn.

Wie op een waarachtige manier op zoek is naar eenvoud in zijn of haar leven zou afstand moeten doen van de verslaving aan complexiteit of ingewikkeldheid. Dat blijkt voor velen heel moeilijk. Wat het moeilijk maakt deze verslaving los te laten is niet alleen de wijdverbreide verwevenheid van complexiteit in elk aspect van ons leven. Het moeilijke is ook, dat het eerlijkheid naar jezelf vraagt. Hoe word je eerlijk? Door te kijken. Het begin van eerlijkheid is te gaan onderzoeken, met grote aandacht, wat waarachtig is en wat niet. Iets in je zal je dan de juiste weg wijzen. Je kunt zeggen dat eerlijkheid ontstaat, door te kijken naar wat je ziet, en nauwlettend te luisteren naar de innerlijke reacties die al die indrukken teweeg brengen. Die reacties vertellen je, wat waar is en wat niet.'

Volgens mij een mooi boek voor deze 'advents-periode'.

Can W.I.E. Do It – Yes W.I.E. Can!

Blog over roundtable bij de SVN USA Conferentie (27 okt - 30 okt)

Building a European World Improving Entrepreneurs (W.I.E.’s)

The conclusion of this vivid and lively dialogue with Europeans and Americans is very much in line with JFK’s ‘ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.’ As Leen Zevenbergen, chairman of SVN Europe, stated “SVN Europe should become more of a platform for Exchange: Ideas, Inspiration, Business and Trustful Relations on sustainability.”

So what does SVN Europe have to offer World Improving Entrepreneurs (W.I.E.’s) in Europe and all over the world? How can we create an inspiring meeting place and business platform for social venturists from Europe, the US and beyond? And why should we aspire to this? Maybe you know about the concept of ‘The Golden Circle’ coined by Simon Sinek?

The ‘why’ is easy – we want to create a better, more beautiful and sustainable world for ourselves, our children and their children.

The ‘how’ will come naturally. As Engbert Breuker, chairman of SVN Netherlands, describes it: “If your head starts feeling and your heart starts thinking, your hands will do the right thing.” So it’s all about passion, doing the things that raise your heartbeat. Treat people the way you would like to be treated and work on building long-term trustworthy relationships. It’s important to work on keeping this passion alive and to ensure so called ‘professionalism’ doesn’t get in the way.

In June 2011, SVN Europe organized an international conference called ‘Get on the Dancefloor’ (www.svnnederland/svneurope). And in May, 2012 we will have our second edition.

Do we need a Marshall Plan for SVN Europe?

Perhaps, but on a different level. We certainly could use your support in identifying people who are interested in becoming involved in rebuilding this platform, as conference participants, sponsors and/or members of SVN Europe. A number of people already told us they would like to join us in May for our 2012 conference in Amsterdam.

So with your help, W.I.E. Certainly Can Do It.

Meer te vinden op:

http://impact.svn.org/2011/

Als je een betere wereld wilt, hoef je de straat niet op. Je bent effectiever als je – samen met vrienden – een uur stil bent. Er is geen methode die sneller, goedkoper en effectiever werkt als het erom gaat een mooiere wereld tot realiteit te maken.

Mensen die samen stil zijn, hebben een meetbaar effect op hun omgeving. Ze brengen meer harmonie en flow in de samenleving. In steden waar regelmatig wordt gemediteerd, is er minder geweld en minder rechtszaken, echtscheidingen en verkeersongevallen.

Je stad verlichten is niet alleen goed voor de samenleving, maar ook voor jezelf. Mensen die regelmatig tijd nemen voor verstilling zijn gelukkiger, creatiever, gezonder en effectiever in hun werk. Meditatie is bovendien de manier om je immuunsysteem te versterken, stress te verminderen en de beste verjongingskuur op de markt.

Tijn Touber heeft er een boek overgeschreven 'Stadsverlichting' en is gestart met maandelijkse meditatiesessies. En die hebben een vliegende start gemaakt.

Inmiddels komen er elke maand in ruim 200 huiskamers mensen samen om door middel van meditatie meer harmonie en flow te brengen.

Om dit effect te vergroten doet Stadsverlichting mee aan de ASN Bank Wereldprijs, waarmee ze de Publieksprijs van €10.000,- kunnen winnen! Met dat geld kunnen ze Stadsverlichting verder uitbouwen: de internationale site lanceren (www.citiesoflight.org ), een stichting oprichten en meer evenementen organiseren.

Aangezien ik dit een hartstikke mooi initiatief vind wil ik je vragen om op 'Stadverlichting' te stemmen. Via deze link kun je je stem uitbrengen (voor 10 november): 'voor de wereld van morgen'

En stuur de link natuurlijk door naar je vrienden ;-)

Meedoen met een meditatiesessie: huiskamer in de buurt

Sinds een paar jaar is Petra Kroon bezig met conscience media: op allerlei manieren laat ze verhalen horen van en over sociaal ondernemers en over social change. Al 3 jaar blogt ze regelmatig over deze onderwerpen op www.sociaalondernemen.nu; is Petra de bedenker van QPQ, de eerste glossy wereldwijd sociaal ondernemerschap, en organiseert zij events.

Omdat er nog nooit goed onderzocht hoe jullie – en anderen- geïnspireerd en geïnformeerd willen worden over die onderwerpen, heeft zij samen met de Erasmus Universiteit Rotterdam een enquête gemaakt om daar achter te komen. Die vind je hier: http://bit.ly/raWSBh

De vraag of je mee wilt doen – het duurt nog geen 10 minuten. Zouden jullie de link ook aan zoveel mogelijk anderen willen doorsturen? Tot 15 oktober heb je daar de tijd voor.

Dank je wel voor je moeite namens Petra.

Deze week op het weblog zinboek (van Andre Meirresonne):

“Wie zich rot voelt, moet gewoon eens Mies nadoen. Voor de spiegel gaan staan, stralen, met je schouders op en neer bewegen alsof je heel erg moet lachen en zeggen: lieve lieve mensen. Je voelt je dan meteen beter.”

Sanne Wallis de Vries, over het nadoen van Mies Bouwman

Sterker het is onderzocht door Paul Ekman, ‘Emotions revealed - recognizing faces and feelingsto improve communication and emotional life’, het spannen van je aangezichtspieren in een lachhouding heeft een positief effect op je emoties…

Het plaatsen van een pen tussen je tanden waardoor je mond in een lachhouding terecht komt, stuurt een positief signaal naar je hersenen. Gaaf he :)

Meer van dit soort mooie onderzoeken kun je ook vinden in ons boek Bewegende Beelden.

Ken jezelf nog voorbeelden van soortgelijke onderzoeken hoor ik ze graag.

Op Prinsjesdag fietste in de ochtend terug van school. Had net mijn kinderen daar naar toegebracht. Zo’n moment dat je je dag rustig kunt doornemen, geen kinderstemmen die je van alles vragen, of kinderen die je moet aansporen dat ze moeten door fietsten omdat we anders te laat op school komen. Extra goed naar het verkeer moet kijken omdat je kinderen dat (nog) niet zo goed doen, en automobilisten die absoluut geen idee lijken te hebben dat er nog andere weggebruikers bestaan dan zij...

De weg naar school kruist 2 drukke straten, die verderop bij elkaar komen, waardoor er op beide straten in de ochtendspits altijd files ontstaan.

Ik was dus op de terugweg, zag een aardige automobilist die in de file wat ruimte over had gelaten voor mogelijk verkeer uit de zijstraat, waar ik uit kwam. Dus ik kijk goed naar rechts, verwachte geen verkeer van links, de automobilist liet immers de ruimte vrij, en zag vanuit een ooghoek het eerste verkeer in de verte van rechts komen. Meestal betekent dat dan een paar minuten wachten om alle auto’s te laten passeren. Ik zette even aan op mijn trappers en BOEM.... Een scooter kwam met een flinke vaart de file aan de linkerkant langsgereden en reed tegen mijn achterwiel aan. Vlak voor onze aanrijding had ik hem in een flits gezien, maar achterstallig onderhoud aan mijn remblokjes maakte dat ik niet meer op tijd kon remmen.

En toen barstte hij (het) los. In een minuut tijd heb ik in mijn beleving wel honderd keer de woorden ‘fuck you en fucking idiot’ gehoord. Ja het was een Engelsman. Dat ik beter moest uitkijken, dat ik mezelf dood reed etcetc. Door zijn gevloek en getier was ik zo perplex dat ik geen enkele aansluiting met hem kreeg en wat er weer voor zorgde dat ik alleen maar mee kon gaan vloeken, en dat: ‘in de verkeersregels staat wanneer hij een file inhaalt, ook voorzichtig en minder hard moet rijden1’. Zonder veel effect overigens, let wel er was geen enkele fysieke of materiele schade bij ons beiden.

Ik was natuurlijk geschrokken van de aanrijding, maar misschien wel nog meer van die woede uitbarsting. Vroeg me af wat je daaraan kan doen. Zou die man verdere de gehele ochtend boos zijn geweest? Of zou hij op zijn werkplek ook hebben kunnen reflecteren op de aanrijding en de scene die toen volgde? Zou hij ons gesprek eventueel ook anders hebben willen voeren? Ok, je hebt de emotie van de schrik, je moet die even afblazen, maar daarna zou je elkaar toch weer als normale mensen moeten kunnen benaderen? Ik baalde ervan dat het mij niet lukte door zijn, in mijn ogen, toch lichtelijk overdreven reactie.

’s Avonds besprak ik het voorval met een aantal vrienden tijdens een Bewegende Beelden diner. Hoe kun je op zo’n moment in contact komen met de ander en compassie voor elkaar hebben? Een gedeelde ervaring was dat we dat eigenlijk allemaal best wel lastig vinden. Een van de mogelijke oplossingen was dat je op hetzelfde communicatieniveau moet komen als de ander. Is de ander op het emotie niveau, dan maak je alleen maar contact door vanuit jouw emotie niveau contact te maken. Is de ander boos zoals in het bovenstaande voorval, ja ik ben ook geschrokken, jij ook zo te horen, zullen we even aan de kant gaan om te kijken of alles OK is. Zonder (normatieve) oordelen...

Een mooie uitdaging voor de komende tijd.

Nu heb ik deze week zijdelings de algemene beschouwingen gevolgd. En ik zie dat de totale uitdaging voor verbinding nog groter is.

Gelukkig goed nieuws over de vleesindustrie, je hebt het vast gehoord/gelezen. Pas in 2020 roepen wij natuurlijk ook, maar goed: het is er: goed nieuws over duurzaamheid tussen alle ellendige berichten die weer op je af komen na de zomer. De motortjes beginnen weer te draaien, ondanks sombere economische vooruitzichten. We maken ons op voor een nieuw seizoen druk doen. Een tweet van afgelopen maandag: ‘kom mensen geef weer eens een slinger aan onze economie’. Ook ik merk dat er weer mensen wakker worden, vooral aan telefoon en e-mail... Maar, het wordt spannend. De ‘double dip’ of een meltdown? Of redden/rekken we het weer een periode en volgt weer een nieuwe hausse? Hoe dan ook, ik raakte deze zomer meer geïnspireerd om het roer om te gooien de komende jaren in mijn mijmeringen over ‘wat kan ik nog meer doen’. Natuurlijk organisaties verleiden zich te herorganiseren op talent en passie (vakmanschap), processen bedenken waar iedereen blij van wordt, ‘holistisch’ leiderschap helpt allemaal, maar wat kan IK nog meer doen.

Ik droomde over de economische meltdown: het kaartenhuis van geld stort in, Griekenland is nog maar het begin. Wij worden meegetrokken. Pech als je geld hebt: je verliest alles en iedereen krijgt weer een tientje (l’histore c’est repete). Geld wordt daarna gewoon weer ruilmiddel, maar goederen ruilen wordt als handiger ervaren.

Ik werd wakker en dacht: wat heb ik nodig om te overleven als het geldsysteem kapot gaat. Dit kwam op: een op energiegebied zelfvoorziende plek om te wonen en te werken, een moestuin met een goede jaarplanning en vrienden met andere hobby’s. Kunnen we lekker ruilen...

Veel vrienden. Ooit ging het mij heel goed en nu nog steeds heb ik niets te klagen. Altijd als ik de kans kreeg/krijg om een etentje en/of lunch te betalen vroeg mijn gesprekspartner: zal ik betalen. Vaak weigerde ik dat. Wel stelde ik een wedervraag: als het ooit financieel heel slecht met me gaat, mag ik dan met mijn gezin eens bij je komen eten? Ik hoop er nooit gebruik van te hoeven maken om die reden, maar ik weet dat ik nog een paar levens door kan op deze manier...

Ergo: het bezit en dus de waarde in een duurzame samenleving zit in zelfredzaamheid op zo klein mogelijke schaal en, je raadt het al: veel goede relaties (‘vrienden’). Zorg goed voor jezelf en de ander, dan ben je klaar voor de wereld na de ineenstorting van het monetaire systeem.

Tijd voor actie: we hebben ons huis in de verkoop, de plannen voor zelfvoorziend generatie (opa en oma doen mee) bouwen worden gemaakt. De lijn van het werk voor de komende decennia in het hoofd. Er is hoop.

Ps. De titel van deze column is een uitspraak van Midas, mijn jongste zoon...

Leuke videoclip uit New York door Improv Everywhere.

Laten we hun voorbeeld volgen:

Leuk dat je dit leest en nog een hele fijne dag, week, maand, jaar...  ;-)

Klik op flyer voor vergroting

Data 19 en 20 augustus

Meer info: Self Managing Leadership