Bewegende Beelden Festival, 11 April 2010

Voor voorlopig programma zie de  link in de rechter menubalk

Binnenkort volgt meer info, houdt de site in de gaten (bijv via de rss-button boven in)

AANMELDEN VOOR FESTIVAL 11 APRIL: klik hier

Impressie vorig jaar:

Foto's: www.vereen.nl

Muziek: to Be, Nessun Dorma van Puccini, www.to-be.nl

Misschien een beetje heftige titel? Och het is humoristisch bedoeld en dan kan het vind ik (met mijn waardepatroon). Mocht het u storen excuses want dat is zeker niet mijn bedoeling. Het gaat er mij om dat we met z’n allen streven het werken met ‘hoofd én hart ‘ en dat het daarom ook wel eens goed is om te kijken wat de stand der zaken op dit moment, begin 2010. Slim en anders samen zaken doen dat automatisch leidt tot een betere wereld. Immers als je je hoofd met je hart verbindt gaan je handen de goede dingen doen, voor jou, voor je gezin, voor de maatschappij en dus voor de wereld.

Kan ik dan in mijn eentje de maatschappelijke balans opmaken? Nee, sterker nog ik heb geen enkel fundamenteel onderzoek gedaan naar deze invalshoek van de werkelijkheid. Wat ik wel kan doen is een aantal persoonlijke ervaringen uit 2009 met jullie delen, zowel ‘hufterige’ als ‘onthufterde’, nogmaals vanuit mijn persoonlijke overtuiging, niet bewezen of als absolute ‘waarheid’. Ik zal beginnen met iets moois.

Ergens dit jaar was ik dagvoorzitter op het EBF congres en werd ik aangenaam verrast dat ik een spreker mocht aankondigen die sprak namens ‘Desertec’ uit Duitsland.

Thiemo Grop sprak over iets waarover ik wel eens een weetje had gelezen, maar niet durfde vermoeden dat het al waarheid was. Dat weetje is: als je 4% van de woestijnen op aarde belegd met zonnecollectoren heb je genoeg energie voor de hele wereld...Laat Desertec dit nu al aan het realiseren zijn? Geweldig.

Een ervaring aan de andere kant. Mijn printer begeeft het (zeer regelmatig), ik wil graag dezelfde weer omdat ik geïnvesteerd heb in inktpatronen die ik laat navullen. Dat doe ik, omdat ik het steeds weer kopen van die plastic dingen geen goed idee vind. Goed, je begrijpt het al, dezelfde printer - hoewel nog geen twee jaar oud - is er ‘allang’ niet meer. Een die dezelfde patronen aankan dan? Nee natuurlijk niet. Dan een andere kopen. Slechts 49 euro. Niet duur maar waarschijnlijk binnen een jaar weer met kuren. Ondanks het feit dat het een respectabel merk is vind ik het een te doorzichtige hufterige marketing strategie. Dat ‘accessoire’ beleid irriteert mij trouwens ook al jaren aan de ‘auto’. Denk maar eens het fenomeen ‘trekhaak’ dat had toch al decennia lang overzetbaar gemaakt kunnen worden? Of waarom nog steeds milieu onvriendelijke ruitenwissers terwijl er allang coatings bestaan… (hoewel, zijn die dan millieuvriendelijk? Weet ik niet).

Weer een mooie: kom ik ergens in het vroege najaar via linkedin in contact met een schoolmaatje uit de MAVO tijd (ja ja). Pieter Dirk Zijlstra is terecht gekomen in de bestrating. Vol trots laat hij mij de fabriek zien en toont hij mij een prachtige innovatie: door verwerking van lichtweerkaatsend materiaal in bestrating kan de straatverlichting naar half vermogen! Super! Gemeentes: direct invoeren bij al uw bestralingsbehoeftes. Even met de energieleveranciers ‘schakelen’ en klaar!

Nog een ergernis: eentje uit de dienstverlening. Met SVN organiseerden we een bijeenkomst. Wegens enorm slecht weer lastten we dit af. De eigenaar bracht ons het volle pond in rekening (€ 1800) en gaf ons € 100 korting als we de volgende keer een beamer voor € 100 bij hem zouden huren (terwijl ik zelf zo’n ding standaard bij me heb...). Schande.

Dan Greensand, een geweldige ontwikkeling: natuurlijk is het beter de CO2 uitstoot drastisch te verminderen maar het uit de lucht halen met zand is toch zeker het vermelden waard. En dan al die andere leuke (SVN) bedrijven als Ecodrukkers, Interfaceflor, Onbegrensd Talent, Bindje, Glowball, Stchtng wrklst, TNT...

Zij allen maken mijn blik op 2010 optimistisch.

Ik heb vorige week meer dan 20 volle vuilniszakken bij het vuil gezet. Niet bij mij, maar bij een vriendin van mij. Beter gezegd, bij de oudere zus van een goede vriendin. De zus is gehandicapt,  al vanaf geboorte, zowel fysiek als mentaal. Haar droom was zelfstandig wonen en gelukkig is dat sinds een paar jaar gelukt. Ze is nu 52 en heeft een mooie flat en een hondje waar ze voor mag zorgen. Eentje die ze letterlijk op straat heeft gevonden (aan een boom gebonden) en die niet helemaal spoort, epileptische aanvallen heeft. “Hij is anders, maar ik ook, dus daarom passen we goed bij elkaar’ heeft de oudere zus me heel wijs verteld. En tegelijkertijd is dit wel een extra zorg, want het hondje heeft veel aandacht en hygiene nodig. Gelukkig woont ze begeleid. Door mensen die haar al jaren kennen.

Mijn vriendin woont in het buitenland, haar broer ook, hun vader is 85 en hun moeder is twee jaar geleden overleden. De oudere zus heeft helaas weinig ‘mantelzorg’ die haar kunnen helpen bij het nemen van beslissingen. En daar gaat het mij nu om. Juist deze oudere zus, die zelfstandig woont, kan wel beslissingen nemen, zoals boodschappen doen, fietsen, de weg vragen etc. Waar ze alleen niet goed is, is zelf structuur en ordening aanbrengen in haar leven en huis. Haar flat was dan ook geheel vol en vervuild. Tijdschriften en kranten van 3 jaar oud, post die niet verstuurd was, ijskast vol met artikelen die extreem over de houdbaarheidsdatum waren, zoals een paar maanden oude eieren, beschimmeld brood en kaas. Daarnaast een waterkoker die raar ging ruiken als je hem aanzette. En zeker een stuk of 10 afstandsapparaten (omdat die anderen iedere keer niet werkten…).  Kortom: het huis was niet op orde. Hoe kan dat, terwijl ze toch begeleid wordt?

Wat mij nu raakt is dat de mensen die haar begeleiden, en dit heel zorgzaam doen, niet méér of anders mogen doen. Als de client zegt “je mag niet in mijn kasten kijken’, dan doet de begeleider dit ook niet, want dit zijn de regels. Als mantelzorg en goede vriendin zet je bij wat sputteren gewoon door. Als de client zegt dat je niet in de ijskast mag kijken, dan doet de hulp dit niet. En ondertussen liggen er ‘levensbedreigende’ zaken in. Gelukkig hebben mijn vriendin en ik samen in afwisseling gezorgd voor afleiding en betrekken en hebben we met zijn allen die vuilniszakken buiten gebracht. Maar goed, dit lukt maar 2 keer per jaar. Mijn vraag is dus hoe het kan dat de regels in de zorg, meer gericht zijn op het regelen van het systeem, dan op wat goed is voor de client? En hoe komt het dat ondanks meerdere verzoeken van de familie het niet lukt om goede begeleiding te krijgen, die net even een stapje meer zet of speels met de regels omgaan? Omdat dit ‘de regels’ zijn. Het helpt ook niet als de overheid beslist dat de oudere zus nu maar 6 in plaats van 8 begeleidingsuren per week krijgt.

Ik begrijp het echt niet. Want we hebben hier te maken met zorgzame begeleiders, die de oudere zus al jaren kennen. En toch. Wanneer laten we regels prevaleren boven het hart?  Hoe zorg je op een speelse manier dat de zorg weer gaat over waar het van origine over moet gaan: de mens (en niet het systeem). Er zijn helaas veel te veel andere ‘oudere zussen’ situaties in NL. En daar heb ik best wel zorg over. En u?

Ik geloof dat iedereen maar 1 talent heeft. Maar 1? Ja, 1!

Iets waar je mee geboren bent, wat je van nature doet. Waar jij, alleen jij, extreem goed in bent.

Ik geloof dat je talent meer is dan een ambacht. Want waarom kan de ene schilder beter schilderen dan de ander? Omdat hij iets teweeg kan brengen middels zijn schilderwerk. Waarom is de ene trainer beter in een bepaald onderdeel dan anderen? Omdat hij iets teweeg kan brengen, dat niemand anders op die manier kan.

Het is uniek en het raakt zijn doel.

Zo ben ik zelf een geboren 'ontwapener'. Situaties waarin het nodig is dat mensen hun 'wapens' neerleggen en waarin het een stap voorwaarts betekent dat ze hun kwetsbaarheid tonen, floreer ik. Ik heb ontdekt dat door wie ik ben of wat ik doe, de ander 'zacht' durft te worden. En het is nog steeds spannend om hier voor uit te komen!

Ik gun iedereen het ontdekken van zijn of haar talent. Het biedt focus en ontslaat je van allerlei andere dingen die je ook nog allemaal moet kunnen.

Engbert heeft het in zijn blog over een speciale werkplaats waar we ons talent tot uiting kunnen brengen. Ik geloof dat dat overal kan. Ik zou iedereen een plaats gunnen, waar die zijn talent kan ontdekken en kan uitvinden hoe die het beste tot uiting gebracht kan worden. Wie is een geboren 'totstandbrenger'? ;-)

(Anton Henning, Blumenstilleben Nr. 193)

‘Ben je gelukkig met je leven?’ vragen ze je wel eens op de Vrije School. Het is niet alleen een ongebruikelijke vraag. Het is ook een ongemakkelijke vraag. Want wie durft daar nou voluit ‘Ja!’ op te zeggen? Wie is er nou echt gelukkig? Daarvoor gebeuren er in je leven toch teveel dingen waar je niet gelukkig van wordt? Daarvoor maak je toch teveel narigheid mee?

‘Ben je gelukkig met je leven?’ is ook een confronterende vraag. Want je voelt ook wel dat als je niet volmondig ‘Ja’ zegt er iets blijft hangen, dat er iets gaat knagen. Je kunt je door die vraag zomaar bewust worden dat je niet helemaal (of helemaal niet!) gelukkig bent met je leven. En wat dan? Help! Laat maar even. Niet aan me vragen. Dan hoef ik niet te antwoorden. Ik wil het liever niet weten.

Steeds meer mensen willen het wel weten. Tenminste, ik kom er steeds meer tegen. Dat vergt moed. En soms kun je ook niet anders. Ben je het zat om te leven zoals je leeft. Wil je het echt anders. Omdat je ontevreden, of onbevredigd bent. Dan heb je ook een goeie reden, dan komt het van binnenuit. Je moet je leven - en vooral je dagelijks leventje! - ook zat genoeg zijn om er echt iets aan te willen veranderen. Waarom zou je anders?

Nog wat van dat soort vragen: Waar word je nou echt blij van? En doe je dat ook? Geniet je van wat je doet? En geniet je ook genoeg? Heb je vandaag nog iemand anders blij gemaakt? En was dat vaak genoeg? Wat is voor jou werkelijk van waarde? En gebeurt dat ook genoeg? Welke dingen die je doet vind je eigenlijk verschrikkelijk om te doen? En waarom doe je ze dan?

Al die vragen komen bij mij boven. Ik wil me er meer van bewust worden of ik goed bezig ben. Daarom ben ik op zoek naar een dagelijkse check. Die moet eenvoudig zijn, anders werkt het niet. Vragen die je bewust kunnen maken van wat je wilt en waar je mee bezig bent. Vragen die je aan het denken zetten. Waardoor zaken die je altijd normaal gevonden hebt misschien toch minder normaal zijn dan je denkt. Of dat je wensen en verlangens een andere kant uitgaan dan je tot nu toe dacht.

Vragen waar je gelukkiger van kunt worden en je bewustzijn van kan groeien. ‘Je bewust zijn of je niet bewust zijn, dat is de vraag’ - Theo Maassen, met dank aan William Shakespeare.

(Wordt vervolgd)

Even twee logische of confronterende vragen vooraf:

1. => Wat ga je doen met de rest van je leven?

2. => En wanneer begin je echt daarmee ?

Was het een logische vraag voor je dan zit je waarschijnlijk nu al op je passie en talent. Zo niet dat wordt het tijd om daar eens gericht mee aan de slag te gaan, tenminste als je dat wilt.

Let op: Je hoeft niet altijd je passie in geld om te willen zetten.

Voorbeeld is mijn beste vriend: Op vraag 1 luidt het antwoord: de hele dag mediteren en aanklooien in huis. Hij meent het en moet het alleen nog regelen met zijn vrouw (die dan wat meer inkomen moet verwerven, laat zij dat nou m.i. ook prima kunnen) dus op vraag 2 van hierboven moet ie toch nog wel iets doen...

Als je nu wel er mee aan de slag wil denk dan vooral eens aan je ultieme gedachten als: als ik nou eens met ... mijn geld zou kunnen verdienen dat zit ik echt in mijn element. Dit leidt tot mensen die in hun zogenaamde LoL-werkcombinatie zitten (LWC). Enige hulp van iemand die je goed kent is hierbij absoluut noodzakelijk want je ziet zelf heel snel de voor de hand liggende dingen over het hoofd. Het is namelijk zo dat je vaak zelf je echte talent als dood normaal ervaart en misschien zelfs wel denkt: ja maar dat kan toch iedereen? Zo heb ik een andere goede vriend die heel graag uit zijn huidige wereld wil en niet goed weet wat ie wil. Ik vind dat hij goed kan schilderen maar hij komt/kwam echt niet op de gedachte om eens met een groepje mensen te brainstormen hoe hij hiermee geld kan gaan verdienen. Wat dacht je van schilderworkshops voor managers? Of zou er een markt zijn voor het beschilderen van al die foeilelijke witte caravans en campers?

Maar goed, dan hebben we allemaal nagedacht over wat we dan eigenlijk willen, hoe vinden we dan een plek in de maatschappij waar die deskundigheid en talent precies nodig is. Daar zijn onze organisaties niet op ingericht.

Doordat we redeneren vanuit het doel van de organisatie en dat decomponeren tot functies, en omdat het hebben van een baan een gewild recht is, solliciteren mensen op functies om werk te hebben en niet vanwege de perfect match.

Daarom moeten we organisaties inrichten als distributiesystemen voor LoLwerkers waarbij de taak van de organisatie inrichters wordt: het matchen van wat er moet gebeuren (in het kader van het bedrijfsdoel) met de aanwezige of nog aan te trekken talenten. Dit is een fundamenteel andere blik op arbeid want de organisatie moet kijken naar het proces en het materiaal wat daarbij benodigd is. Gek eigenlijk: heel industrieel. De crux ligt bij jou: wat wil jij en waar wordt jij gelukkig van. Zet dat in de etalage en zorg dat dat bekend is. Nieuwe hulpmiddelen als LinkedIn of zelfs een nog te bouwen (internationale) talentbase zouden daar prima bij kunnen helpen.

Waarom al deze moeite? Als iemand met talent en passie doet wat nodig is voor een organisatie dan doet alles het nog veel beter en wordt de wereld van binnenuit mooier.

Om dit soort gedachten te realiseren denk ik aan een nieuw experimenteel bedrijf dat de LoLwerkplaats gaat heten. Hier wordt de LoL-werkcombinatie

(LWC) geïntroduceerd (als opvolger van de produktmarkt-combinatie (PMC).

Daarover later meer.

De club van Rome waarschuwde ons al in de jaren 70 van de vorige eeuw dat er grenzen aan de groei zijn in het gebruik van de aarde wil zij en de overige bewoners van deze planeet kunnen overleven. Mede dankzij o.a. Al Gore zijn film Inconvenient Truth is het milieu weer een hot item geworden. Het lijkt er zelfs op dat ondanks de economische crisis de aandacht voor een meer duurzamere wereld niet verslapt is. Via Youtube is onderstaande documentaire Home vrij te bekijken en hij mag ook rechtenvrij verspreid worden! Qua filmische beelden heeft het dezelfde kwaliteit als de documentaire Earth. Ondanks de mooie plaatjes is de boodschap de eerste 70 minuten (van de ca. 90) niet echt om vrolijk van te worden. Als we ons leef- en consumptiepatroon niet veranderen betekent dat het einde van een leefbare planeet voor ons en andere planten- en diersoorten. In de film wordt de vergelijking getrokken met de bewoners van het Paaseiland die hun leefpatroon niet (wilden) veranderen en daardoor uitstierven. De laatste 20 minuten van Home verandert de toon en laat het ons zien dat er gelukkig vele initiatieven zijn die wereldwijd proberen het patroon van alleen maar consumeren te doorbreken. Nog niet voldoende, maar het is een hoopvol begin.

of gebruik onderstaande link: http://www.youtube.com/watch?v=jqxENMKaeCU

Wil je verder lezen over wat er allemaal kan gebeuren als de aarde steeds verder opwarmt, kan ik je het boekje ‘6 graden’ van Mark Lynas aanbevelen. Lynas heeft ruim 30 jaar van klimatologisch onderzoek doorgeploegd wat op de plank in de Universiteit van Oxford lag. Op basis daarvan heeft hij 6 scenario’s uitgeschreven wat er gebeurd als de aarde wereldwijd van 1 graad tot 6 graden opwarmt. De laatste scenario’s van 4 tot 6 graden ‘global warming’ wil je niet meemaken! Time for Change!

Onderschat mensen nooit  

Kort voor de Europese verkiezingen was ik op een bijeenkomst van de Publieke Zaak. Onderwerp: 21minuten.nl – een tussenrapportage over de Europese resultaten. Geen uitkomsten om blij van te worden: de kloof tussen hoog en laagopgeleid en hoge en lage inkomens tekent zich steeds pijnlijker af. Juist als het over Europa gaat. Europa als splijtzwam. Kort gezegd: vooral hoog is voor, vooral laag is tegen. ‘Kosmopolieten versus nationalisten’, zoals de Utrechtse hoogleraar Mark Bovens het laatst zo mooi zei.

De Europese lijsttrekker van een van de grote partijen probeerde een zaal vol toch al EU-betrokken hoogopgeleiden ervan te overtuigen dat Europa er echt niet alleen voor de elite is: ‘Ook MBO’ers kunnen dankzij Europa in Spanje gaan studeren.’ Toevallig zat ik naast een van de leukste marktonderzoekers van Nederland. Een echte NL-kenner. Die zei: ‘Loodgieters gaan niet naar Spanje om te studeren, die gaan naar Spanje om vakantie te vieren.’ ‘Liefst temidden van andere Nederlanders,’ dacht ik er achteraan.

Op een gegeven moment kon ik de goedbedoelde politieke gewenstheden niet meer verdragen en deed iets ongepasts. Ik riep met m’n handen aan m’n mond naar de lijsttrekker: ‘Geloof je het zelluf?!’ Daar werd hij erg boos over. ‘Ik ben twintig jaar journalist geweest en nu vijf jaar Europarlementariër...’ (Als je iemand autoriteitsargumenten hoort gebruiken dan weet je wel hoe het zit ;-) ‘En,’ ging hij verder, ‘ik heb geleerd: onderschat de mensen nooit..!’

‘Onderschat de mensen nooit..!’ Dat is precies wat hij deed. Maar steeds meer mensen laten zich niet meer onderschatten, laat staan voor de gek houden. ‘Het is complex’ is te lang gebruikt om anderen uit te sluiten. Het is een teken van onvermogen. Tegelijkertijd, veel politici en ambtenaren zijn dol op complexiteit. Het lijkt wel of je er in Den Haag op geselecteerd wordt. Complexiteit als intellectuele uitdaging. Maar val een ander daar alsjeblieft niet mee lastig. Zolang iets complex is doorzie je het nog niet. En als je het doorziet is het niet meer ingewikkeld. Integendeel, dan is het doorzichtig en kun je het iedereen eenvoudig uitleggen en er helder over vertellen.

Ingewikkelde boodschappen werken niet. Niet omdat de mensen ze niet zouden begrijpen. Ze werken niet omdat je ze zelf niet begrijpt. En dat voelen mensen haarfijn aan. Die confronteren jou met hun ongeloof en dan word jij boos. Maar je bent boos over je eigen onmacht om ingewikkelde zaken te doorzien – of te aanvaarden wat je daar ziet: politieke ongewenstheden. Maar zoals onze nationale filosoof al zei: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt’ - Johan Cruijff, opgetekend door zijn grootste fan in Den Haag, Pieter Winsemius.

Mensen zijn niet gek. En probeer ze ook niet voor de gek te houden. Anders word je in de Tweede Kamer zomaar tot drie keer toe ‘flapdrol’ genoemd als je een ingewikkeld - staat gelijk aan: geen - antwoord geeft op een eenvoudige vraag. En terecht! Hou jezelf voor de gek. Mensen voelen haarfijn aan dat jij iets niet door hebt, of - misschien tegen beter weten in? - iets niet door wílt hebben.

Andersom, transparantie werkt. Daarmee schep je volstrekte duidelijkheid. Dan wordt het weer eenvoudig. ‘Lekker simpel?’ Je wint er de verkiezingen mee. En de harten van de mensen. Of je nou Fortuyn of Obama heet, voor of tegen Europa bent, Wilders of Pechtold. Eenvoud heeft de toekomst.

Deze blog is eerder uitgesproken als column Reuring!Café 10 juni 2009

“Als Minister van Economische Zaken wil ik - zeker nu het crisis is - innovatie stimuleren. Grappig genoeg had ik daarvoor in mijn vorige kabinetsperiode als Minister van Onderwijs juist de kans: geen betere economische stimulans dan het best denkbare onderwijs. Onderwijs dat gaat over een kind in zijn geheel, met al zijn talenten. Potentieel dat met geen Citotoets of examen te meten valt. Creativiteit en verbeeldingskracht, ondernemerschap en doorzettingsvermogen. Kwaliteiten die nodig zijn om echt iets nieuws tot stand te brengen, en die we meer dan ooit nodig hebben. Ondertussen ligt het talent voor het oprapen en we laten het met z’n allen liggen. We zien het niet en hebben er dus ook geen aandacht voor. En aandacht is nou net de sleutel. Tijd en aandacht voor elk kind. Omdat het er recht op heeft, en het economisch slim is.

Ik zie u denken: is dit onze Maria? Mea culpa? Nee hoor, nooit te oud om te leren. Gewoon voortschrijdend inzicht. Dat hebben we allemaal. Ik ook. ‘Een mens is ook maar een minister’, om Wim T. Schippers aan te halen. Bij mij ging het als volgt. Ik hoorde over een kind van twaalf jaar oud. Een muzikale Haagse jongen. Een creatief en ondernemend kind. Zo creatief en ondernemend dat mijn collega van Sociale Zaken hem een ontheffing van de wettelijke regels voor de kinderarbeid heeft verleend. Diezelfde jongen is dyslectisch, en zijn hersenen werken anders dan bij de meeste kinderen. In ons onderwijssysteem heeft hij dus ‘leerproblemen’. Nu komt hij in aanmerking voor LWOO, leerweg ondersteunend onderwijs. Dan krijgt zijn school voor hem tweemaal zoveel budget als voor een ‘normale’ leerling. Godzijdank heeft hij genoeg eigenwaarde om zijn nieuwe label niet te beleven als een afgang of een handicap. Want hij weet wat hij in zijn mars heeft. Hij heeft zin in zijn nieuwe school – met maximaal vijftien leerlingen per klas. Dus volop aandacht, alle tijd voor betrokkenheid! Bijna De school van Prem, met z’n tienen in een kasteel. Maar dat is eenmalig voor de televisie, en dit is echt.

Het heeft mij aan het denken gezet. Dit kind heeft geluk: hij heeft een officieel erkend probleem. Maar met z’n vijftienen in een klas, dat gun je toch elk kind? Vreemd genoeg hebben we het gewoon niet over voor onze kinderen. Het is stuitend en dom tegelijk, daar ben ik nu wel achter. Want ondertussen besteden we ons geld wel aan de gevolgen van het falende systeem. Wat zijn de maatschappelijke kosten van een onderpresteerder of een schooluitvaller? En wat lopen we met z’n allen mis aan productiviteit en belastinginkomsten als iemand niet meedoet, niet optimaal functioneert?

We zijn nog steeds, ondanks de crisis, een van de allerrijkste landen ter wereld, maar of we het nou hebben over lerarensalarissen of kleinere klassen, bijscholing of extra begeleiding, de discussie gaat niet over nut en noodzaak maar altijd weer over geld – dat we wel hebben maar anders willen besteden. Maar uiteindelijk zijn we dat geld toch kwijt: aan problemen waarvan we er waarschijnlijk veel kunnen voorkomen – door het best denkbare onderwijs. We zien het onderwijs als een kostenpost, in plaats van een investering in onze eigen toekomst. Het is Hollandse zuinigheid, en klassieke kortzichtigheid. Zeker nu.

Degenen die het zich kunnen veroorloven laten hun pubers op het nippertje bijspijkeren bij Luzac, of kopen voor hun kleuters gegarandeerde aandacht bij Florencius. Het Gooi redt zich prima, crisis of geen crisis. Kinderen van betrokken ouders komen er ook wel. Maar je zult toch ouders hebben die niet goedgebekt, hoogopgeleid of veelverdienend zijn. Ik gun elk kind een klas van vijftien kinderen. En elke leerkracht ook. Het is te zot voor woorden dat je eerst een officieel probleem moet hebben (of zijn) om de aandacht te krijgen die je verdient. Elk kind heeft recht op speciaal onderwijs. Omdat elk kind speciaal is.

Wat zouden we met z’n allen er op vooruitgaan – materieel en immaterieel – als we werkelijk gingen investeren in onze toekomst: onze eigen kinderen. Die aandacht gaat zich terugbetalen. Dat is nog eens innovatiesubsidie. En effectieve crisisbestrijding. Je krijgt er een nieuwe maatschappij voor terug: een duurzame samenleving waarin het niet om GSM: geld, macht en status gaat, maar om mensen. Om te beginnen in het onderwijs.”

Speech voor minister Maria van der Hoeven, haar graag aangeboden door André Meiresonne, trainer, spreker en schrijver.

In mijn vorige bericht liet ik trots weten dat de Club of Budapest een nationale tak rijker is. Helaas alleen nog maar formeel op papier. Het geboorte evenement is nog even uitgesteld. In dit geval geen wetten maar wel praktische bezwaren die voor uitstel zorgen. Tegelijkertijd besef ik (samen met veel anderen) dat actie is nodig is willen we het tij keren en een bijdrage leveren aan een mooie, vreedzame en gezonde maatschappij voor ons zelf en onze kinderen, vriendjes en vriendinnen, broers en zussen en alle andere mede bewoners van deze planeet. Gelukkig gebeurt er al veel moois, ook al moet je voor voorbeelden en inspiratie in de reguliere media misschien wat zoeken. Een van die mooie dingen zal plaats hebben op 16 mei aanstaande in de Singelkerk te Amsterdam: een middag met Ervin Laszlo over hoe wij ons bewustzijn en onze creativiteit kunnen inzetten om tot actie over te gaan. Dr. Ervin Laszlo, wetenschapsfilosoof, humanist en oprichter en voorzitter van de Club of Budapest is een wereldwijd gerespecteerd en begenadigd spreker en staat garant voor ‘food for thought’.

Datum: zaterdag 16 mei / Locatie: Singelkerk te Amsterdam / tijdstip: 14:30 – 16:00 uur / kosten : toegang 25,- of 35,- toegang + het boek ‘Kwantumshift in het wereldbrein’ / Meer info en aanmelden: http://www.friends4change.nl

Foto's: www.vereen.nl

Muziek: to Be, Nessun Dorma van Puccini, www.to-be.nl

Wij kijken terug op een mooie dag.

Schrijf al vast in je agenda:

2e Bewegende Beelden festival, 11 april 2010

“I want it all, I want it now” schreeft Kingsley Amis in ‘68. Dit is voor mij een gevleugelde uitdrukking geworden die staat voor de behoeftige maatschappij en de consument die op zijn wenken bediend wil worden. Een trein die een paar minuten te laat is levert al voldoende stress op, tenzij je net op reis bent geweest in Afrika. Dat laatste relativeert gelukkig veel van mijn ongeduld. Het onderzoeken waar deze collectief ogende ongeduld vandaan komt lijkt zinnig in deze tijd van recessie, waar ongeduld en consumentisme niet meer vanzelfsprekend kan en mag zijn.

De 70-er jaren seksuele revolutie zorgde ervoor dat de mens meer direct zijn seksuele energie mocht uiten, op zoek kon gaan naar snelle bevrediging. Tegelijkertijd is de mens daardoor ook makkelijker manipuleerbaarder geworden. Het huidige televisie aanbod (denk aan de big brothers) speelt hier ook mee en stuurt er op. Dit soort programma’s legt ons geen intelligente drempels meer op. Hierdoor stellen mensen minder vragen, maken minder keuzes, wachten meer af. Een wachtende, consumerende en ‘kort lontje’ mentaliteit ontstaat. Dit leidt af, in plaats van op. Mijns inziens een vorm van regressie, om Freud er even bij te halen.

In het bedrijfsleven hoor en zie je ook taal gebaseerd op snelheid, manipuleren, verleiden. Een vorm van ‘verleiderlijk’ leiderschap dat mogelijk tot regressie leidt, tot volgen en tot minder vragen stellen. Met medewerkers als manipuleerbare subjecten of slachtoffers van slimme verleiders. Verleiden wordt ingezet waar positionele macht niet meer werkt, in bijvoorbeeld vernetwerkte organisaties of bedrijven met professionals. Verleiden kan dus volgens de psychoanalyse leiden tot afstomping, minder vragen stellen, minder keuzes maken en daarmee minder groei, zowel persoonlijk als organisatorisch.

De vraag komt naar boven of het niet tijd is voor een (intellectuele) tegenbeweging? Voor programma’s of gespreksvormen op tv, in bedrijven of in opleidingscentra die je stimuleren om vragen te stellen, kritisch te zijn, tegenreactie geven. Om die zogenaamde ‘verplatting’ tegen te gaan. Die je uitnodigen te wachten voor je antwoord krijgt. Is er een route uit te stippelen om dat te bereiken? De vraag is of een route dan wel de weg zou zijn.

Ik ben bezig met het redesign van een groot executive programma, dat al ruim 20 jaar loopt en de verantwoording heeft zich aan te passen aan de huidige tijdgeest. De afgelopen jaren leek het alsof het consumentisme in het programma en de deelnemers was geslopen. Er was ook een grote behoefte aan ‘quick fix’ antwoorden, wat kenmerkend was voor de tijdgeest van de afgelopen jaren. Wat ik mis is het stellen van kritische, onderzoekende vragen, die zorgen voor diepgang en kleur. Die zin, functionaliteit en schoonheid onderzoeken. We missen als volwassene de blik en lef van kinderen die letterlijk honderduit vragen durven te stellen. Vragen om hun nieuwsgierigheid te voeden, om te groeien. Het zou mooi zijn als we in executive programmas weer meer gaan stimuleren dat er vragen worden gesteld, op alle niveau’s. Dat er voldoende vrijheid en veiligheid is om dit te doen. Want gek genoeg: dat geeft rust. Samen met het niet meteen willen hebben van antwoorden, het uitstellen van oplossingen, het opzouten van het korte termijn ongeduld. Als je in staat bent om die rust en spanning even langer vast te houden kom je net weer even verder. En dat is spannend. Wachten levert waarde.

Wat gaat wachten jou opleveren?