Bewegende Beelden Festival, 11 April 2010

Wat te doen…?

We hebben het nodig elkaar vooral te vertellen wat wel goed gaat en waar we goed in zijn. Dat is de basis die nodig is om trots te zijn en eigen dunk te ontwikkelen. Te weten dat het nodig is wat je doet en dat het tot verbetering en vernieuwing leidt. Het is mijn overtuiging dat daar de bron van de inspiratie ligt die we zo hard nodig hebben. Denk je eens in wat het effect kan zijn als je weet of voelt dat je ‘ondernemer’ of ondernemend bent, maar je omgeving ontkent dat stelselmatig. Die ontkenning kan het gevolg zijn van de enorme eisen die wij zo langzamerhand stellen aan mensen die opstaan en de kar willen trekken. Je wordt eerder bekritiseerd en negatief beoordeeld, dan dat bijvoorbeeld je collega’s je moed waarderen en zich achter je scharen, je helpen succesvol te zijn. Wellicht hebben we behoefte aan een nationale campagne gericht op dat wat we kunnen en wat er wel geslaagd is. Het zou dan een jaar lang ‘verboden’ moeten zijn om te klagen, sensatie nieuws te brengen of alleen maar ellende te publiceren. Als je kinderen vraagt een krant te maken, dan maken ze zo’n soort krant.

Inspiratie vergt moed, energie, creativiteit en innerlijke kracht. Wie ergens goed in wil worden – en dus geïnspireerd wil raken door zijn eigen prestaties en die van anderen – moet zich op één ding tegelijk concentreren en dat uitmuntend doen. Dat kan als je je krachten en talenten bundelt, de tijd neemt, met anderen meedenkt en voor hen zorgt. Dat kan, als je die zeldzame gave schenkt: je volle aandacht. Het inspirerende van inspiratie is dat het in bijna ieder aspect van het leven kan opbloeien. Dat komt doordat inspiratie voortkomt uit de spirituele kern die iedereen heeft.

Misschien wordt het wel tijd om op hoog niveau iets in het leven te roepen dat de ‘concurrentie’ aangaat met allerlei bestaande organisaties en instituten die eigenlijk de verantwoordelijkheid hebben ondernemerschap te stimuleren en mogelijk te maken. We kunnen daarbij denken aan de diverse overheidsorganisaties, maar ook aan Syntens, Ontwikkelingsmaatschappijen, Kamers van Koophandel, Universiteiten, TNO enzovoort. De terugtredende overheid is een mooi principe en het leggen van de verantwoordelijkheid waar die hoort ook. De hiervoor bedoelde organisaties bestaan echter al een tijdje en doorlopen de bekende organisatie ontwikkelingsprocessen. Het zou mij echt niet verbazen als deze organisaties en instituten ook weer bureaucratieën zijn geworden en dus log en traag. Ook bestaat het sterke vermoeden dat veel van deze instituten de prioriteit hebben liggen bij (hoge) inkomens, efficiency en beheersing in plaats van bij de maatschappelijke verantwoordelijkheid die deze instituten eigenlijk hebben. Soms is het nodig het bed eens flink op te schudden en dan te voorkomen dat alles weer precies op dezelfde plek terecht komt natuurlijk. Iedereen doet ongetwijfeld enorm zijn best, maar gewoontevorming, patroonvorming en bureaucratie zijn nou eenmaal de normaalste zaak van de wereld en niets menselijks is ons vreemd. Het de eigen broek moeten ophouden is heus niet zaligmakend en zeker niet als dat door veilige management benaderingen wordt vormgegeven, terwijl juist dan leiderschap en ondernemerschap de hoofdrol moeten spelen.

• 'Dag Ernst Jan, Wanneer gaan we . . .' (Paul Ricken)
• Bekijk alle reacties