printversie

WEES DE VERANDERING DIE JE IN DE WERELD WILT ZIEN.

Mahathma Gandhi

“Wat in Belfast of Jeruzalem maar niet wil lukken heeft Aqeela Sherills wel voor elkaar: op zijn initiatief gingen twee rivaliserende en moordende bendes uit zijn wijk in Los Angeles met elkaar om de onderhandelingstafel. Zij tekenden uiteindelijk zelfs een heus vredesakkoord. Sherillls stampte daarna een complete organisatie uit de grond: tachtig mensen die zich inzetten om naleving van het akkoord te bewaken en de leden van de bendes zelfrespect en ”levensvaardigheden” bij te brengen. Het akkoord, uit 1992, houdt nog steeds stand en het is een voorbeeld geworden voor andere steden.” (Uit: Ode, juni 2005).

Vrede door contact

Voor mij is er geen andere keus om vrede te bereiken. Contact met de ander leggen en proberen een brug te vinden. En contact betekent dat ik mezelf inbreng, mijn wensen, verlangens en behoeften en vooral luister naar wat de ander inbrengt. Openheid in het delen en in het luisteren. En wel in een verhouding van een op twee. Luisteren naar de ander is belangrijker dan zenden. Het is toch niet voor niets dat we twee oren hebben gekregen en slechts één mond? Maar al te vaak merk ik dat ik graag zend: mijn verhaal en mijn visie staan dan voorop. Maar steeds weer is het nodig stil te staan bij en te luisteren naar de ander wil je samen op weg kunnen gaan. Dat vind ik moeilijk, omdat ik mezelf graag als het centrum van de (mijn) wereld zie.

Overtuigingen

Van waaruit spreken we en luisteren we? We filteren alles vanuit ons eigen bestaan. Dat filter hebben we in ons leven opgebouwd uit overlevering en ervaringen. Daaruit hebben wij vele overtuigingen gevormd en vergeten vervolgens dat wij zelf die overtuiging hebben gecreëerd. Ze zijn werkelijkheid geworden in plaats van constructies die wij eens nodig hadden. “Het enige wat er tussen mensen staat zijn hun overtuigingen”, zo schreef Harry Palmer (1999). Dat betekent dat bewustwording van onze overtuigingen en onze eigen rol daarin de mogelijkheid geeft oude overtuigingen achter ons te laten. Daarmee kunnen we weer open en vol vertrouwen de mensen om ons heen zien.

We hebben allemaal onze eigen opvattingen en overtuigingen. Zaken die ons zijn geleerd in ons gezin, de kerk, op school, op het werk. Vaak zinvolle zaken waardoor we konden “overleven”: waardering kregen van onze ouders en anderen in onze omgeving, opgenomen werden in een groep, vrienden kregen en ons brood konden verdienen. Het is een uitdrukking van ons vermogen te leren en ons aan te passen. Veel van onze overtuigingen en meningen houden ons echter gescheiden van anderen: “Voor dat soort mensen moet je oppassen, zij zijn anders dan wij, zij benadelen ons”. Zo hebben wij geleerd onbekenden niet te vertrouwen (“Kom niet dichtbij” of “Praat niet met onbekenden”), onszelf weg te cijferen en niet voor onszelf op te komen (“Jouw behoeften tellen niet”), braaf en gehoorzaam te zijn (“Ik hou van je als je zoet bent”), dat je ouders beter en slimmer zijn (“wat doe je weer dom”). Maar ook door angst voor het onbekende zijn overtuigingen gegroeid en hebben vaak stevig postgevat in ons normen- en waardenpatroon. Dat is niet erg als zij nog een functie hebben. Anders kunnen zij ons onnodig belemmeren in ons leven. Sommige hiervan waren vroeger zinvol en zijn het nu niet meer. Als ik niet besef dat de boodschap van mijn ouders, dat ik niet met onbekenden moest praten bedoeld was om mij in mijn vroege kinderjaren te beschermen en voorzichtig te doen zijn, kan ik mijn leven lang onzeker zijn over onbekenden. Veel overtuigingen ontstaan uit angst en gaan dan hun eigen leven leiden. Op de kleuterschool heb ik eens een klasgenootje gepest en daar ben ik –terecht- op aangesproken. Ik besloot: “Ik heb fout gehandeld en ben blijkbaar in staat om fout te handelen. Ik kan mijn ingevingen niet meer vertrouwen”. Daarvoor in de plaats had ik natuurlijk moeten concluderen dat het nodig is mijn gevoelens te onderzoeken en “bezien of ik met mijn handelingen voldoende rekening houd met de wensen, belangen en rechten van alle betrokkenen” (Frans Geraedts). Dat heb ik nu geleerd en vervolgens doe ik er jaren over om me dat eigen te maken. Ik vertelde op de lagere school eens iets wat me ontroerde. Ik werd uitgelachen en kinderachtig genoemd. Tegen mijn moeder vertelde ik dat ik een andere voornaam wilde en ze lachte over me. Ik besloot: “Ik vertel niets meer over mezelf”. Die beslissingen, mijn éigen beslissingen, komen voort uit ervaringen in mijn verleden en hebben inmiddels (alhoewel?) hun zeggingskracht en functie verloren. Het leven vanuit deze overtuigingen is defensief leven en niet meer dan “overleven” in plaats van creatief en bewust leven.

pagina 1 | 2 | 3 | 4

reacties

• 'Dit laat weer eens te meer zien . . .' (Marianne Eussen, PALETONLINE.NL)
• Bekijk alle reacties