De Dualiteit

Met het ontstaan van bewustzijn en het benoemen van de wereld om ons heen verdeelden wij de wereld in tweeën. In mijn jeugd noemde de pastoor deze kwantumsprong van het bewustzijn: de verdrijving uit het aards paradijs omdat Eva van de boom van goed en kwaad gegeten had. Daarmee werden we het paradijs uitgestuurd en in de dualiteit gekatapulteerd.

In de grote mythen en sagen die rond gaan in onze wereld zijn vele voorbeelden van uit het paradijs gejaagd worden en er zijn ook heel wat kunstwerken op geïnspireerd.

Odysseus

“je twijfelt tussen wat je denkt en wat je voelt”

In mijn theaterversie van de Odyssee van Homerus zit zo’n prachtig stukje tekst voordat Odysseus het eiland van de Laestrygonen bezoekt. Hij is de enige die luistert naar zijn gevoel en hij legt daarom zijn boot buiten de haven aan. Net voordat hij de haven binnen vaart gaan deze gedachten door hem heen: “je twijfelt tussen wat je denkt en wat je voelt”. In dit geval was zijn intuïtie de redding van zijn schip want alle anderen elf schepen waren argeloos de havenkom binnen gevaren en werden vermorzeld.

In mijn geluidsstudio speelt zich dit dilemma van dualiteit in extreme mate af. Als ik de inspiratie heb achter mijn toetsenbord en een prachtige melodie zich door mij heen manifesteert bereid ik me voor om alles technisch vast te leggen. Ik zet dan alle parameters van de apparatuur in de juiste stand en als ik me dan weer omdraai om het in te spelen is het vaak zo dat ik denk: “wat was het ook alweer?”.

Nietsche zei hierover dat de ware meester zich beweegt van de ene in de andere wereld zonder dat hij de grens opmerkt. De mens staat midden in de tegenstellingen: Het is niet dit en het is niet dat. Persoonlijk denk ik dat het beter is voor de mens als hij zich nergens aan vast probeert te houden. Dus ga ik er meestal van uit dat de wereld niet beter wordt, er geen nieuwe tijd aanbreekt, er geen wederkomst voor de deur staat. Het is niet ooit goed geweest. Vandaag, het NU, dit is het, meer niet. Voor mij betekent dit: uitgaan van de leegte. Voor mij is dit het meest concrete wat er bestaat. Ik hoef niets uit te stellen tot morgen, ik hoef niet te “hopen” dat het beter wordt. Ik kan het NU doen. Hier en NU accepteren en erkennen dat dit het is. ik ervaar mezelf dan als een beginpunt. Dit hele gedoe hier hangt helemaal alleen van mij af. Verder niemand. Als ik het niet doe, doet niemand het. Ik denk vaak dat het hierom gaat in de tijd waarin we nu leven. Heb het lef hebben om midden in de tegenstellingen te gaan staan en de storm van het leven dwars door je heen te laten gaan.

Nog een stukje tekst uit de Odyssee: “De storm, altijd weer die storm....”.

De tijd waarin we op dit moment leven, 2005 is een tijd van extreme tegenstellingen. De globalisering stelt de hele wereld op zijn kop. De tegenstelling tussen mensen die veel materiele spullen hebben en de mensen die niets hebben is groter dan ooit. Mensen die niets hebben maar wel elkaar en mensen die alles hebben maar innerlijk leeg zijn begrijpen elkaar niet meer. Mensen die ergens thuis horen en vreemdelingen die het land binnenwandelen botsen op elkaar. We hebben grotere huizen maar minder tijd. De tegenstelling tussen mannen en vrouwen staat op scherp. We hebben meer diploma’s maar worden steeds onverstandiger. Waar ligt de grens tussen avontuur en veiligheid? Al dit soort tegenstellingen woeden ook in onszelf.

pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8

reacties

• Er zijn nog geen reacties geplaatst.