De Storm

Staatsbosbeheer heeft mij ooit in de gelegenheid gesteld om de Storm van William Shakespeare te regisseren op Slot Loevestein. In dit stuk komt de volgende vraag aan bod: In hoeverre beheersen wij de natuur en in hoeverre laten wij deze de vrije loop?

In de Storm wordt deze tegenstelling uitgediept in de personages van Ferdinand en Caliban. Ferdinand de aangepaste, moderne stadsmens en Caliban, de wilde natuurmens.

Op de foto:

Ferdinand en Caliban worden aan elkaar gebonden door de luchtgeest Ariel.

Toen de realisering van het stuk het einde naderde vroegen de acteurs mij hoe we het laatste gevecht tussen deze twee zouden ensceneren. Tijdens deze repetities raakte iedereen gefrustreerd omdat we niet boven het gevecht van de West Side Story uitkwamen. Ik heb toen iedereen om geduld gevraagd en net voor de generale repetitie (na twee slapeloze nachten) kwam de ingeving om deze twee als gladiatoren aan elkaar vast te binden. Als de een de ander zou doden zou hij de rest van zijn leven de ander met zich mee moeten slepen. Het zou dus beter voor beide zijn om elkaar te laten leven en met elkaar in contact te blijven. 

Op de foto:

Moe gestreden besluiten ze met elkaar te leven.

Elke tegenstelling is dus een conflict waar iedere keer opnieuw iets heel nieuws uit tevoorschijn kan komen. Iets dat per definitie nog niet eerder is geweest. En we kennen elke tegenstelling van binnen, want er is geen conflict in de wereld dat niet een conflict in ons zelf weerspiegelt. Sterker nog, ieder conflict dat actueel is in de wereld is actueel in onszelf.

Leven op deze aarde is werken met zwart wit. We ontdekken en leren in de spanning van deze twee. Het is de grote kunst in ons leven te erkennen dat dualiteit het materiaal is waaruit we onze wereld om ons heen creëren.

pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8

reacties

• Er zijn nog geen reacties geplaatst.