Ben Groen - 09 juni 2011, 13:11 goedemiddag Menno.
eigenlijk is dit geen reaktie op jou verhaal. ook al begrijp ik wat je bedoeld. je moet meer van uit je hart leven dan met de dingen, geld en andere dingen. maar volgens mij kennen wij elkaar van school. de bio mytylschool in arnhem. laat is weten of dat klopt.

Ben Groen

wouter - 18 januari 2010, 22:05 Beste Menno, mooi artikel, zo ken ik je niet. Maar ik begrijp het wel. Zou het leuk vinden je weer eens te ontmoeten, tijd voor een kop koffie misschien? Ik zit dus nog steeds in de zakelijk steeds harder wordende wereld, en daar doe je zelf dus aan mee. Gevoel speelt hierin dus geen rol. Maar ben jij er helemaal uit dan? Dat kan ik me bijna niet voorstellen.
Ik hoor het wel.
Wouter (vroeger Corporate Partners, je weet nog wel)

kelly - 02 februari 2008, 13:48 het is een leuk artikel maar ik zou het nog leuker maken voor kinderen of tieners dat is wel een beetje saai hoor
en meer tekeningen voor de tieners

Julie Dewyn - 24 januari 2008, 22:42 Beste Menno,

Ik verlang net zoals jij naar die ultieme eenheid, die je een ongelooflijk bevrijdend gevoel verschaft van gelukzaligheid, aanvaarding van jezelf en alles om je heen. Máár ik heb zo de bizarre indruk dat niet veel mensen dit gevoel nog ervaren. Mensen lijken er niet mee bezig te zijn, niet om te geven,... ze lijken verzeild in het dagelijkse gehaaste leven.... Hoe komt dit toch?

Ik wil mijn liefdevolle visie ook proberen uitdragen, maar vind dit soms zo moeilijk omdat niet veel mensen dit begrijpen... Ik verlang zo naar een leven waarin mensen van elkaar houden, elkaar accepteren, naar het innerlijke kijken... want die uiterlijke schoonheid die zo opgedrongen wordt in de maatschappij maakt ons gek!!! Waarom moet alles zo gehaast zijn? zonde, echte zonde!

het leven is bizar, kan soms overdonderend heerlijk zijn door die mysterieuze ervaring van verwondering over het leven....

Lieve mensen, draag die liefde uit... Laat ze schijnen, maak van de wereld een betere plaats, we moeten elkaar helpen, liefhebben, waarderen, bewonderen en niet beoordelen.... Laat ons liefde zijn...

Lieve groeten,
Julie - 19 jaar en reeds zo verlangende naar die eenheid

Wim van Diermen - 26 december 2007, 00:28 Hoi Menno,
Met veel belangstelling je artikel gelezen. Uitermate interessant is je opmerking dat je het woord liefde nauwlijks door je keel kon krijgen vanwege vertrapte emoties. Ik ben heel benieuwd wat die vertrapte emoties dan zijn. Zelf heb ik me pas leren accepteren zoals ik ben toen ik 52 jaar was en dat accepteren en liefhebben van jezelf is een absolute voorwaarde voor onvoorwaardelijke liefde. Verschillende keren in mijn leven is mij de verbinding gegeven waar jij het over hebt d.m.v. religieuze ervaringen. Hij geeft het om niet. En Hij geeft het zelfs zijn beminden in de slaap.
De laatste jaren in het onderwijs waren misschien wel de beste, omdat ik mijn ambities had opgegeven en niet persé meer van alles moest. Alle spiritualiteit die jij uit allerlei boeken hebt gehaald is ook te vinden in de bijbel. Want als er één in volkomen harmonie met zichzelf en de vader leefde dan was dat wel Jezus, die ons geleerd heeft zelfs onze vijanden lief te hebben. Belangeloze, onvoorwaardelijke liefde vinden we ook zeker daar bij Hem. Maar gelukkig is ieder mens in staat tot liefde, omdat dat in de mens is ingeschapen. Er is dus hoop voor deze wereld. Ik wens jou en je gezin een gezegend 2008.
Hartelijke groet,
Wim van Diermen

Petra - 10 augustus 2007, 19:04 Hallo Menno,

De ervaring die je in het begin van het verhaal omschrijft herken ik. De rest van het verhaal ook.
Graag zou ik het opnemen in mijn space (een weblog), uiteraard met verwijzing hiernaar toe.
Mag dat?
mijn space is http://alohaside.spaces.live.com

Tevens zal ik een aantal mensen mailen en hier naar toe verwijzen. Gewoon omdat ik hetzelfde wil uitdragen, maar jij het mooier kan vertellen. Dat wiel hoef ik dan niet meer zelf uit te vinden lijkt me.
Groet je, Petra (peetsinner@hotmail.com)

Anke van der Schaaf - 08 oktober 2006, 17:15 Menno,

Afgelopen donderdag heb ikop het congres "schitteren organiseren" even kort met je gesproken over spelend hart. Een aantal opmerkingen en uitgangspunten hebben me dusdanig aangesproken dat ik naar deze site ben gegaan. Je verhaal doet mij veel en goed. De reis die je doormaakt geeft mij een gevoel van aansluiting bij de ontwikkeling die ik op dit moment ook door maak. Het begrip "denken vanuit je hart" zei mij niet zoveel totdat ik vrijdag "toevallig"in de boekhandel tegen een boekje aanliep dat hier over gaat (een Ankertje). De herkenning is groot. Het voelt goed om te merken dat er mensen zijn die dit bevlogen en enthousiast willen uitdragen. Dit werkt stimulerend.
Mijn dank hiervoor.