Bewegende Beelden Festival, 11 April 2010

Automatisch roep ik 'binnen' op het kloppen op mijn deur. Het is de donkere, die zegt dat het college zo begint. Hij verontschuldigt zich voor het gedrag van de Idealist, die ik voor het eerst bij name genoemd hoor.

'Oja, en mij noemen ze de Fabrikant.' Ik knik ter kennismaking. Hij ziet er meer uit als een bootwerker, met brede, korte handen en zwarte nagels (iedereen die op straat leeft heeft zwarte nagels, maar bij hem valt het me op). In zijn grof gezicht staan de ogen iets te dicht bij elkaar, en met zulke schouders kan hij een scheepsschroef in z'n eentje tillen.

'Heb je eten?' Ik schud nee. 'Hier.' Hij werpt me een papieren zak toe, waar verse croissantjes in zitten. 'Morgen moet je er zelf voor zorgen.' Ik krijg de kans niet om te bedanken, laat staan om te vragen hoe hij eraan komt.

Tijdens mijn koninklijk ontbijt kijk ik de kamer rond. Er blijkt een wasbak in de muur te zitten van dezelfde klei als de muur. Met nota bene een kraan erboven. Voor het eerst in weken was ik me helemaal. Al trek ik daarna mijn zelfde vieze kleren weer aan, ik voel me helemaal klaar voor de audiëntie. Maar hoe kom ik naar het college? Op de gang blijken bordjes te hangen met 'grote zaal' en een pijl eronder. Zonder moeite volg ik ze naar een grote zaal, die al half is gevuld met mensen. Ze zitten op houten banken en drinken koffie uit plastic bekers. Ook ik krijg koffie in mijn handen gedrukt en neem plaats. Waarom ik dit doe, ik weet het niet. Consequent heb ik mij aan de hulpprogramma's onttrokken. Een hekel heb ik aan die mensen die het beter weten en het zogenaamd goed met je voor hebben, vanuit hun comfortabele positie met een baan, een huis en een gezin. Die mensen die alleen maar helpen om zich 's avonds op de borst te kloppen over al die goede daden die ze gedaan hebben en de zieltjes die ze gewonnen hebben. En dan de gesprekken. Keer op keer vragen ze hoe het gekomen is, wat ik denk en wat ik voel. Of het aan mijn jeugd lag of aan mijn genen. Weet ik veel! Steeds weer wordt je met geweld gefoceerd in hun onmogelijke hokjes. Zelfs als ze je eruit gooien omdat je niet past proberen ze je als schroot te recyclen en schroeven ze je uit elkaar om tenminste de werkende onderdelen opnieuw te laten functioneren. Maar dit is geen misplaatste weldoenerij, dit is een genootschap waar je voor wordt uitgenodigd en waar je niets voor hoeft in te leveren. De volkomen afwezigheid van plichtplegingen jegens mij, het gezelschap van mensen zoals ik, die zich niet boven mij verheven voelen: een verademing.

pagina 1 | 2 | 3 | 4 | 5

reacties

• 'Wat een leuk verhaal, dat ken ik . . .' (C. van Wijk)
• 'war verrassend een verhaal van . . .' (c.w. Pouwels)
• Bekijk alle reacties