printversie

We vervelen ons helemaal suf

Volgens de statistieken is er al jaren sprake van economische stagnatie en geringe groei. Maar kijk rond en je weet: we hebben het materieel nog nooit zo goed gehad. Massaal bezoeken we verveelevenementen. Likkend aan ijsjes sjokken we langs de kramen. We vervelen ons helemaal suf... En al snackend klagen we wat af: zo voelen we ons steeds onveiliger - terwijl de criminaliteitscijfers al jaren dalen. Het doet denken aan ‘gevoelstemperatuur’: niet de feiten maar de beleving telt. Heel wat geklaag valt te verklaren vanuit de toenemende vergrijzing. Oudere mensen klagen en tobben nu eenmaal meer. Maar jongere mensen dan? Die klagen toch ook? Ja, die ook. En je vraagt je af: Waarom in hemelsnaam? Hebben ze het nog niet goed genoeg? Of hebben geen zin om daar zelf iets aan te doen? Of hebben ze misschien het gevoel dat ze er zelf niets aan kúnnen doen? Dat het buiten hun macht ligt? Dat er voor hen beslist wordt? Wie weet, dat gebeurt inderdaad. De hele dag door beslissen anderen voor en over ons. Bedrijven bijvoorbeeld, maar dat corrigeert zichzelf: zie de supermarktoorlog en de teruglopende horeca-omzet. De tucht van de markt is een gevoelig regelmechanisme.

We nemen onszelf niet serieus

Publieke instellingen en voorzieningen beslissen ook dagelijks voor en over ons. Maar je kunt tegenwoordig een andere energieleverancier kiezen, een andere zorgverzekeraar, een andere dokter, een andere school. Alleen geen andere trein. Daar heb je niet zoveel te kiezen. Ja, de auto. En daarmee in de file gaan staan. Die leidt naar de overheid. En de overheid laat zich alleen maar via de politiek regelen. En laten we zeggen hoe het is: de politiek functioneert gebrekkig. Er is in ons land niet zoiets als ‘de tucht van de verkiezingen’. Zolang er niet meer directe democratie is zal een politicus weinig direct effect ervaren. Er valt domweg weinig te kiezen. Want nog steeds kunnen we de belangrijkste ambstdragers niet zelf kiezen. Dus begrijpelijk dat we klagen over de politiek. We voelen ons er domweg niet serieus door genomen. Want eigenlijk zegt de politiek: wij geloven niet dat u kunt beoordelen of wij goed functioneren. Dat geeft een machteloos gevoel. En daar leggen we ons nog bij neer ook. We leveren ons uit aan de regenten. Wat dat betreft is er sinds 1966 nog niets veranderd. We nemen onszelf nog steeds niet serieus.

We zijn risicomijdend geworden

Inmiddels zit de angst voor vernieuwing, anders zijn en buiten de geijkte paden lopen er in Nederland goed in. Nederland liep niet lang geleden nog voorop in wetenschap, innovatie en maatschappijvisie. Nederlanders werden gezien als progressieve mensen. Nederland trok vrijdenkers aan, want hier kon en mocht je vrij denken. Maar de gedachtenpolitie komt eraan! Nederland dreigt af te zakken tot een behoudzuchtig en kleingeestig land. We zijn bang met z'n allen. Bange burgers. Bang voor wat anderen vinden en wat de buren er van zullen zeggen. Bang voor verlies van zekerheid. Bang dat we het nooit meer zo goed krijgen. We zijn risicomijdend geworden. Vandaar alle regelgeving. Er mag niets fout gaan. Werkelijk alles willen we onder controle houden. Daarmee veroordelen we onszelf tot middelmatigheid. Bang voor onze sociale zekerheid. Bang voor de dynamiek uit het oosten. Bang voor buitenlanders. Bang voor verlies van nationaliteit en identiteit. We voelen ons out of control. Al heel lang hebben we niet meer hoeven nadenken. Dat werd voor ons gedaan. We hebben elkaar dom en passief gehouden. Ondertussen zijn we ook nog lui en vadsig geworden. En dubbel, heel erg dubbel: we klagen over de regels, en vragen ondertussen om nog meer regels...

pagina 1 | 2 | 3 | 4

reacties

• 'dansen . . .' (eytet)
• 'Een goede beschouwing uit je hart . . .' (Rik Sturmovik)
• 'raaaaaaaaaaaaaaaar . . .' (ik)
• '"Voor wie wacht, komt alles . . .' (Richard de Hoop)
• Bekijk alle reacties