We hebben in een schijnwereld geleefd

We weten niet meer hoe we onszelf kunnen redden. Een halve eeuw is er voor ons gezorgd en ineens moeten we maar zien. Dat is onze beleving. En door de inrichting en werking van de sociale verzorgingsstaat hebben geen idee meer wat het verband is tussen werk en inkomen. We hebben in een schijnwereld geleefd. De globalisering maakt ons dat pijnlijk duidelijk. De grenzen vallen weg, en daarmee de bescherming. We voelen ons op onszelf teruggeworpen… en dat zijn we ook! Terug bij af. Aan iedereen wordt nu de vraag gesteld: ‘Wat is jouw toegevoegde waarde?’, en: ‘Wat draag jij eigenlijk bij?’. Goed opgeleide, ondernemende mensen hebben daar weinig moeite mee. Die voelen zich uitgedaagd. De rest is zich rot geschrokken. Veel van die mensen zijn bang en boos. Bang voor de verantwoordelijkheid die ze hoe dan ook moeten gaan dragen, de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven. En boos over alles wat hen overkomt, op alles waar ze geen invloed op hebben.

We hebben een nieuwe onderkant

De angst en de woede waarin we leven komt tot uiting in onze beleving van immigranten. Ook bekend als gastarbeiders, buitenlanders, allochtonen, nieuwe Nederlanders, ‘medelanders’ en ‘geitenneukers’. Ze zijn gekleurd en de meesten bevinden zich onderaan de maatschappelijke ladder. De onderkant van Nederland is tegenwoordig zwart. Daarmee hebben we nog geen etnisch probleem. En de onderkant van Nederland is moslim. Daarmee hebben we nog geen religieus probleem. Nederland heeft gewoon een nieuwe onderkant. En wat wil het geval: de onderkant van Nederland kwam altijd van buiten. Honderd jaar geleden werd Rotterdam overstroomd door Brabanders. Mensen met namen als Pastors bouwden enorme katholieke kerken - tot verbijstering van geboren Rotterdammers. Nu staan die roomse godshuizen op de monumentenlijst. Inmiddels is Rotterdam overstroomd door Turken en Marokkanen - en die bouwen enorme moskeeën. Wedden dat de Mevlana Moskee over honderd jaar een officieel monument is?

Integratie? Emancipatie, suffie!

De nieuwe onderkant spreekt slecht Nederlands. Dat is wèl een probleem. Dan heb je een achterstand. Maar ook dat gaat over en voorbij. De dochter van de Italiaanse ijscoman die vijftig jaar geleden naar Nederland kwam spreekt prima Nederlands. Haar moeder nauwelijks, terwijl ze al veertig jaar in Nederland woont. Haar zoon Renzo zit op het VWO. Wat we ‘het integratieprobleem’ noemen is een emancipatieprobleem, een kwestie van economische en sociaal-culturele ontwikkeling. Daarmee is het weer een overzichtelijk probleem. Het is van alle tijden. Altijd weer nieuwe groepen die zich in dit land vestigen. Altijd kost dat enkele generaties. En altijd verloopt dat via onderwijs, werk en huwelijk. Op school leer je de taal, door de taal te spreken maak je kans op de arbeidsmarkt en door gemengde huwelijken ga je op in de samenleving. Zo is het gegaan met de Zuid-Europeanen die vijftig jaar geleden een probleem waren. En met de Surinamers vijfentwintig jaar geleden. Zo verkleurt Nederland. Zelfs Friesland, dankzij de zwarte bruid van Kollum. De Nederlandse geschiedenis is de geschiedenis van een immigratieland. De Batavieren waren tweeduizend jaar geleden de eersten die in dit vruchtbare moeras wilden rondsoppen. Velen zijn gevolgd en maakten dit land tot wat het is. Joden, Duitsers, Surinamers - of ze nu Spinoza of Anne Frank, Van Nassau of Donner, Gullit of Rijkaard heten. Die hebben ons land mee groot gemaakt, en Oranje zelfs kampioen. Door hard te werken, te ondernemen en bij dragen aan de economie. Immigranten komen hier per slot om het beter te krijgen. Ze willen goed onderwijs voor hun kinderen en een verzorgde oude dag. Ze begijpen dat ze hun kansen moeten pakken, daarvoor kwamen ze hier!

pagina 1 | 2 | 3 | 4

reacties

• 'dansen . . .' (eytet)
• 'Een goede beschouwing uit je hart . . .' (Rik Sturmovik)
• 'raaaaaaaaaaaaaaaar . . .' (ik)
• '"Voor wie wacht, komt alles . . .' (Richard de Hoop)
• Bekijk alle reacties