Op Prinsjesdag fietste in de ochtend terug van school. Had net mijn kinderen daar naar toegebracht. Zo’n moment dat je je dag rustig kunt doornemen, geen kinderstemmen die je van alles vragen, of kinderen die je moet aansporen dat ze moeten door fietsten omdat we anders te laat op school komen. Extra goed naar het verkeer moet kijken omdat je kinderen dat (nog) niet zo goed doen, en automobilisten die absoluut geen idee lijken te hebben dat er nog andere weggebruikers bestaan dan zij...

De weg naar school kruist 2 drukke straten, die verderop bij elkaar komen, waardoor er op beide straten in de ochtendspits altijd files ontstaan.

Ik was dus op de terugweg, zag een aardige automobilist die in de file wat ruimte over had gelaten voor mogelijk verkeer uit de zijstraat, waar ik uit kwam. Dus ik kijk goed naar rechts, verwachte geen verkeer van links, de automobilist liet immers de ruimte vrij, en zag vanuit een ooghoek het eerste verkeer in de verte van rechts komen. Meestal betekent dat dan een paar minuten wachten om alle auto’s te laten passeren. Ik zette even aan op mijn trappers en BOEM.... Een scooter kwam met een flinke vaart de file aan de linkerkant langsgereden en reed tegen mijn achterwiel aan. Vlak voor onze aanrijding had ik hem in een flits gezien, maar achterstallig onderhoud aan mijn remblokjes maakte dat ik niet meer op tijd kon remmen.

En toen barstte hij (het) los. In een minuut tijd heb ik in mijn beleving wel honderd keer de woorden ‘fuck you en fucking idiot’ gehoord. Ja het was een Engelsman. Dat ik beter moest uitkijken, dat ik mezelf dood reed etcetc. Door zijn gevloek en getier was ik zo perplex dat ik geen enkele aansluiting met hem kreeg en wat er weer voor zorgde dat ik alleen maar mee kon gaan vloeken, en dat: ‘in de verkeersregels staat wanneer hij een file inhaalt, ook voorzichtig en minder hard moet rijden1’. Zonder veel effect overigens, let wel er was geen enkele fysieke of materiele schade bij ons beiden.

Ik was natuurlijk geschrokken van de aanrijding, maar misschien wel nog meer van die woede uitbarsting. Vroeg me af wat je daaraan kan doen. Zou die man verdere de gehele ochtend boos zijn geweest? Of zou hij op zijn werkplek ook hebben kunnen reflecteren op de aanrijding en de scene die toen volgde? Zou hij ons gesprek eventueel ook anders hebben willen voeren? Ok, je hebt de emotie van de schrik, je moet die even afblazen, maar daarna zou je elkaar toch weer als normale mensen moeten kunnen benaderen? Ik baalde ervan dat het mij niet lukte door zijn, in mijn ogen, toch lichtelijk overdreven reactie.

’s Avonds besprak ik het voorval met een aantal vrienden tijdens een Bewegende Beelden diner. Hoe kun je op zo’n moment in contact komen met de ander en compassie voor elkaar hebben? Een gedeelde ervaring was dat we dat eigenlijk allemaal best wel lastig vinden. Een van de mogelijke oplossingen was dat je op hetzelfde communicatieniveau moet komen als de ander. Is de ander op het emotie niveau, dan maak je alleen maar contact door vanuit jouw emotie niveau contact te maken. Is de ander boos zoals in het bovenstaande voorval, ja ik ben ook geschrokken, jij ook zo te horen, zullen we even aan de kant gaan om te kijken of alles OK is. Zonder (normatieve) oordelen...

Een mooie uitdaging voor de komende tijd.

Nu heb ik deze week zijdelings de algemene beschouwingen gevolgd. En ik zie dat de totale uitdaging voor verbinding nog groter is.